วรรคทองของสุนทรภู่



 

     ถึงทุกข์ใครในโลกที่โศกเศร้า

ไม่เหมือนเราภุมรินถวิลหา
  จะพลัดพรากจากกันไม่ทันลา ใช้แต่ตาต่างถ้อยสุนทรวอน
   
นิราศเมืองแกลง


 

     เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก

แต่น้ำต้มผักเขาชมว่าหวาน
  ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน แต่น้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล
   
 นิราศเจ้าฟ้า


 

     อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก

แต่ลมปากหวานหูมิรู้หาย
  เจ็บอื่นแสนมิแคลนเจ็บใจกาย เจ็บจนตายก็เพราะเหน็บให้เจ็บใจ
   
เพลงยาวถวายโอวาท


 

     ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก 

สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
  ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน
   
นิราศภูเขาทอง


 

     ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์

มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
  แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา
   
นิราศภูเขาทอง


 

     อันคดอื่นหมื่นคดกำหนดแน

เว้นเสียแต่ใจมนุษย์สุดกำหนด
  ทั้งลวงล่องอเงี้ยวเลี้ยวลด      ถึงคลองคดก็ยังไม่เหมือนใจคน
   
นิราศเมืองเพชร


 

     ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร

ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
  แม้นเกิดในใต้หล้าสุธาธาร   ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา
   
พระอภัยมณี


 

     จะหักอื่นขืนหักก็จักได้

หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก
  สารพัดตัดขาดประหลาดนัก  แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดประหลาดใจ
   
นิราศอิเหนา


 

     อันโศกอื่นหมื่นแสนในแดนโลก

มันไม่โศกลึกซึ้งเหมือนหึงผัว
  ถึงเสียทองของรักสักเท่าตัว    ค่อยยังชั่วไม่เสียดายเท่าชายเชือน
   
พระอภัยมณ


 

     ถึงมีเพื่อนเหมือนพี่ไม่มีเพื่อน

เพราะไม่เหมือนนุชนาถที่คาดหมาย
  มีเพื่อนเล่นก็ไม่เหมือนมีเพื่อนตาย มีเพื่อนชายก็ไม่เหมือนกับเพื่อนชม
   
นิราศพระแทนดงรัง